Twarz jest uniwersalnym identyfikatorem. Najłatwiej po niej poznać czy rozmawiasz z dziadkiem, kolegą, szefem. Jest unikalna i bez ingerencji stali chirurgicznej się nie zmienia. Patrząc na samą twarz (niezależnie czy pokazuje jakąś ekspresję) możemy wiele powiedzieć o człowieku. Gdy do tego dołączymy umiejętność odczytywania sygnałów niewerbalnych, okaże się, że twarz jest bardzo solidnym informatorem.
Z czego składa się twarz to każdy wie jednak nie każdy wie ile emocji można przy jej pomocy pokazać. Naukowcy są zgodni ,że wyrazy twarzy można podzielić na 6 grup które wyrażają: szczęście, smutek, pogarda, gniew, strach zainteresowanie. Co ciekawe gdy spotykamy dotąd nieznanego człowieka nasz mózg ocenia go i kształtuje o nim opinię na podstawie zachowania podczas około pierwszych pięciu minut znajomości. Po tym czasie wszystkie sygnały jakie odbieramy będą filtrowane pod kątem zgodności z opinią którą sobie wyrobiliśmy. Tak więc jeśli spotkamy osobę, która jest zasmucona potem będziemy uważali ją za smutasa. Przeramowanie wizerunku jest oczywiście możliwe jednakże pierwsza opinia kształtuję się podczas tych 5 minut.
Fenomenalnym gestem, który wykonujemy przy pomocy mięśni twarzy jest uśmiech. Potocznie zwany “banan” jest gestem uniwersalnym. Co to znaczy? Oznacza to że w każdym kraju na świecie niezależnie gdzie się znajdujemy i z kim mamy do czynienia uśmiech jest uznawany za gest radości, szczęścia, życzliwości, pogody ducha. Wiele osób nie docenia potęgi uśmiechu. Jak wykazują badania (moje doświadczenia również) osoby, które częściej się uśmiechają są odbierane jako osoby weselsze, łatwiej im się dogadywać z innymi jak i łatwiej nawiązują znajomości. Co ciekawe uśmiechnięcie się do obcej osoby powoduje taką samą reakcje (oczywiście nie w 100%). Nie wierzycie? Łatwo to sprawdzić. Wystarczy przejść się ulicą i uśmiechać się życzliwie (bez wyolbrzymionego głupkowatego uśmiechu) a zobaczycie jak duża liczba osób wam się odwzajemni tym samym.
Drugim charakterystycznym jak i uniwersalnym gestem jest chwilowe uniesienie brwi. Brwi unosimy najczęściej gdy się z kimś witamy lub rozpoznaliśmy kogoś znajomego. Robimy to także gdy cieszymy się z czegoś.
Smutne osoby nie posiadają charakterystycznego wyrazu twarzy. Zazwyczaj można zauważyć brak jakiejkolwiek ekspresji z subtelnymi gestami takimi jak opuszczenie wzroku czy obniżenie kącików ust. Skrajny smutek wyrażamy płaczem, drżeniem warg i chęcią ukrycia twarzy przed spojrzeniem innych.
Pogardę zdecydowanie łatwiej rozpoznać niż smutek. Charakteryzuje się ona skrzywieniem ust, pomarszczeniem nosa i odchyleniem, skręceniem głowy w przeciwnym kierunku niż widok który powoduje naszą reakcję.
Strach przyjmuję formę bardziej niewidoczną niż pogarda. Mogą mu towarzyszyć takie aspekty jak: bladość, pocenie się, drżenie, otwarcie ust lub szersze otwarcie oczu.
Gniew czy złość możemy rozpoznać po spiętym ciele, zaciśniętych zębach, pomarszczonym nosie i tak zwanym kamiennym spojrzeniu. Niektóre osoby zmieniają też kolor, robią się blade czerwone lub sinieją.
Osoba zainteresowana będzie miała poszerzone źrenice i pochyloną lub przekrzywioną głowę w kierunku obiektu, którym jest zainteresowana. Rozchylone usta też mogą oznaczać zainteresowanie. Gdy osoba siedzi może też podeprzeć się dłonią (palcami) o brodę
Jak widzimy twarz jest wielkim przekaźnikiem informacji. Warto z nich korzystać.
